(Opracowanie za: Federacja Towarzystw Psychoanalitycznych.)
W roku 2010 opublikowano jeden z najbardziej znanych przeglądów badań nad skutecznością psychoterapii wywiedzionych z psychoanalizy, autorstwa Jonathana Shedlera. Charakterystyczne cechy terapii, które Shedler określa jako „psychodynamiczne”, to:
1) Skupienie na uczuciach;
2) Analiza sposobów unikania trudnych uczuć i myśli;
3) Identyfikacja powtarzających się wzorców;
4) Omawianie wczesnych doświadczeń;
5) Skupienie na relacjach interpersonalnych;
6) Skupienie na relacji terapeutycznej; oraz
7) Badanie świata fantazji.
W oparciu o dokonany przegląd dostępnych meta-analiz, Shedler (2010) stwierdza: “Dowody empiryczne potwierdzają skuteczność terapii psychodynamicznej. Efekty terapii psychodynamicznej są tak duże, jak te raportowane w przypadku innych terapii, które były aktywnie promowane jako ‘wsparte empirycznie’ i ‘oparte na dowodach’. Ponadto w przypadku pacjentów leczonych terapią psychodynamiczną korzyści terapeutyczne utrzymują się w czasie, a nawet wzrastają po zakończeniu leczenia” (s. 98).
Literatura:
Shedler, J. (2010). The efficacy of psychodynamic psychotherapy. American Psychologist, 65(2), 98-109.